G ü r c a n   B a n g e r

 

Beddua

Işığını gördüm,

kapına geldim.

Kapalıydı.

Bahçende kalakaldım.

      Duyabilseydin eğer

      Bahçendeki çıtırtıydım.

...

Şimdi;

Hani, diyorum, bir yandan;

-kalakalmışlığın böylesi-

iyi oldu; hoş oldu.

Yaşanmamış sevdanın da

           kalan ömrü hoş olsun.

...

Bir gün senin karanlığından da

bir çocuk yürüyecek ışığa.

İşte o an;

           duymayı bekleme, bahçendeki çıtırtıyı.

Duyabildiğin, belki de,

kendi sessizliğin olacak.