G ü r c a n   B a n g e r

Bir Erkeği ve Bir Kadını Anlamak

“Erkek, sevmekten mutlu olur; kadını mutlu eden ise sevildiğini bilmektir” derler. Sanırım; bu deyiş, genel anlamda kabul edilebilecek bir doğruyu ifade ediyor. Kadınların sıklıkla “Beni seviyor musun?” veya “Beni ne kadar seviyorsun?” gibi sorularının arkasındaki mantık, bu doğruyu var eden nedenler olmalı.

Kadınlar duymak ve bilmek isterler ama aksine, erkekler de bu konuda biraz ‘cimri’ sayılırlar. Sevgi sözcüklerini kadınlar kadar kolay kullanabildiklerini söyleyemeyiz. Ama bu durumu, genelde erkeklerin kabalıklarına ve anlayışsızlıklarına bağlamak da haksızlık olur. Erkeklerin sessizliklerinin arkasında çoğu zaman anlaşılabilir nedenler olduğunu kavramak gerekir. Ayrıca bu nedenler de anlaşılamaz veya öğrenilemez sırlar değildir.

Aslına bakarsanız; kadınla erkek arasındaki iletişim sorunlarının temelinde genelde birbirlerini doğru anlayamamak vardır. Çoğu zaman erkeklerin ve kadınların kendi cinsiyetlerine özgü (doğal veya kültürel olabilen) farklılıklar olduğunu unuturuz. Bir kadına onu bir ‘erkek karakterine sahipmiş’ gibi algılayarak yaklaşmak kadar bir erkeği ‘bir kadın duyarlılığına sahipmiş’ gibi anlayamaya çalışmak da hata olur.

Hiç kuşkusuz; kadın ve erkeklerin farklı bakış açılarını mutlaklaştırmamak gerekir. Özellikle ‘toplumsal cinsiyet’ kavramının sosyal ve kültürel olarak daha fazla konuşulmaya başlamasıyla birlikte; genel kalıplarda esnemeler olmaya başladı. Ama kadınların ve erkeklerin farklı algı ve davranış modellerine sahip oldukları fikrini de ciddiyetle akılda tutmak lazım gelir.

Yukarıda sıraladıklarımı neden bu denli kolay sayıverdiğimi merak edebilirsiniz. Kısaca anlatayım. Kendimi bildim bileli bir şeyler yazarım. İlk yazılarım dergilerde yayınlanmaya başladığında henüz ortaokul yıllarındaydım.

Lise yıllarına ulaştığımda ise bir roman yazma hayali ile kavrulmaya başladım. Ve ne yazık ki; hiçbir zaman (roman müsveddesi sayılabilecek olan) yazdıklarımı beğenmedim. Benim gibi hızlı ve çok yazan birisi için bugüne kadar neden o ‘hayali romanı’ yazmadığım ilginç bir soru olabilir. Sanırım; zor beğenen birisiyim. Belki de bu nedenle bugüne kadar yazdıklarımla bir roman serüvenine sürüklenmek istemedim. İkincisi; zamanla ‘erkek yazarların kadın karakterleri doğru biçimde yazamayacakları’ gibi bir takıntıya kapıldım. Bu nedenle de bir yandan çevremdeki kadınların algı ve davranışlarını gözlerken, kadın algı ve davranış modeli hakkında da çok sayıda çeşitli kitap ve makale okudum.

Bu süreç sonucunda hâlâ bir roman yazabilmiş değilim. Belki bu, hiç mümkün olmayacak. Ama bu gözlem ve okumaların benim açımdan ciddi bir yararı oldu. Erkekler ve kadınlar arasındaki ortalama anlam – değer – model farklılıkları konusunda net bir noktaya geldim. Erkekler ve kadınların birbirlerini anlama sorununda da, bencilce kendi pencerelerinden bakmayı tercih ettiklerini ve iletişimsizliğin önemli kaynaklarından birisinin burada olduğunu kavradım. Bu nedenle her iki kesime de önemle kişisel empati yetkinliklerini geliştirme önerinde bulunurum. Sözcüğün tanımını yeterince bilmeyenler için özetlersem; empati, kendini bir başkasının yerine koymak ve onun duygu – düşünce dünyasını anlamaya çalışmak demektir.

Bu satırları yazmaya başladığımda aklımda “Bir erkek kadından ne bekler?” gibi (deyim yerindeyse) bir ‘nasihatname’ yazmak vardı. Doğrusu; kişi, yazarken bir yandan da bir serüveni yaşarcasına düşünüyor. Vardığım şu satırda daha iyi kavrıyorum ki; bir kadınla bir erkek arasındaki ilişki bir duygusal köprüye benzer. Bu konuda da ünlü İngiliz bilim adamı Isaac Newton’a hak vermek gerek: “Aşk, köprü kurmaktır. İnsanlar köprü kuracaklarına, duvar ördükleri için yalnız kalırlar.” Sağlam köprüler ancak iyi niyetli ve sabırlı adımlarla kurulabiliyor.