G ü r c a n   B a n g e r

‘Eskişehir Raporu’ Üzerine

17 Kasım’da (2007) Eskişehir’de ilin 6 milletvekilinin bir araya gelmesi ile bir toplantı yapılacakmış. İstikbal’den Murat Taşkın, haklı olarak Türkiye’deki makro çözümlerin ancak Ankara’dan geldiğini bilerek, ilimizin sorunlarının ve çözüm önerilerinin milletvekillerine ulaştırılmasının altını çiziyor. Bu toplantıya yönelik olarak sivil toplum örgütlerince raporlama yapılmasını öngörüyor.

Taşkın, sivil toplum örgütleri derken muhtemelen Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği’ne (TOBB’a) bağlı ETO, ESO ve ETB gibi meslek odalarından söz ediyor olmalı. Çünkü Eskişehir’deki örneğin Çevre Derneği veya Hayvanları Koruma Derneği, yaşadıkları sorunlarla ilgili bir rapor yazsalar da; çözümler yönünde fazlaca ilgi göreceklerini sanmam. Kısa adı Kader olan Kadın Adayları Destekleme ve Eğitme Derneği son seçim sürecinde ellerinden geleni yaptıkları halde siyasetçiler bu sesi asla duymadılar. Örneğin Eskişehir Gelişim Vakfı EGEV’in yolunu bilen milletvekili var mıdır ki; sorunlarıyla veya önerdikleri çözümlerle ilgilensinler! Bugüne kadar Eskişehir’in veya kendisinin sorunlarını veya çözüm önerilerini Ankara’ya iletip olumlu gelişmeler elde edebilen bir sivil toplum kuruluşu olduğu kanaatinde de değilim. Herkes kendi yağıyla kavrulmaya çalışıyor. Meslek odaları dışında Eskişehir’de sivil toplumun siyaset üzerindeki gücü henüz hayli zayıf. Ama kendilerine ‘siyasetçiye yönelik rapor yazma’ misyonunu yükleyen STK’lar varsa, bunlar kendilerine düşen raporlama görevini ümitlerini yitirmeden yapabilirler.

ETO çalışmalarını izleyebildiğim kadarı ile her siyasetçinin, bakanın veya milletvekilinin ziyaretinde; kendilerine dosya ve CD halinde (ve sözel olarak) sorunlar ve beklenen çözümler sunulmuştur. Bu dönemde ETO Başkanı Cemalettin Sarar, bu konuda her vesile ile hassasiyetini göstermiş ve Eskişehir’in konjonktürünün yansıması konusunda özverili ve girişimci olmuştur. Yine Eskişehir’in sanayi sorun ve çözümlerinin Ankara’ya yansıtılmasında ESO Başkanı Savaş Özaydemir’in de çalışkan çabaları olduğunu biliyorum. Ama doğrusu; bu güne kadar Ankara’daki siyasetçilerin ve bürokrasinin, Eskişehir’in sorunlarının çözümü konusunda Antalya, Kayseri veya Konya örneklerindeki kadar gayretkeş olduklarını gözlemlemedik.

Eksik kalanları veya yapılmayanları, yerel basının yazarları her vesile ile dile getiriyorlar. Bir türlü bitemeyen Bozüyük-Mekece duble karayolu ile başlayın, bir komedi haline dönen sivil havaalanı ile devam edin, birkaç gün önce büyük bir kazanın şans ve gayret eseri engellendiği şehir içi hemzemin tren yolu ile bitirin. Kent merkezi ile Organize Sanayi Bölgesi arasındaki karayolunda her gün en az bir trafik kazası olduğunu görmemek mümkün mü? Ya Eskişehir sanayisinin denize açılmak konusunda büyük hayali olan Eskişehir-Bursa-Gemlik/Mudanya tren hattı? Kişi başına yıllık gelir kriteri ile başlatılan ve komşuya verip Eskişehir’i tehditlere maruz bırakan garip teşvik uygulaması? Eskişehir’in vekilliğine aday olanlar, bunları ilk kez mi duyuyorlardı?

Eskişehir ekonomisi, 2000’li yıllarla birlikte bir dönüm noktası yaşıyor. Eskişehir, pek çok başka ilimizden daha gelişmiş olmakla birlikte ciddi anlamda, geleneksel bir kentten ‘yeni türden’ bir yerleşime doğru dönüşüm geçiriyor. Dolayısıyla sorunları da geleneksel bir şehrin çok ötesine geçmeye başladı. Bu nedenle bu dönemde kentin vizyoner yaklaşımlara ve çözümlere daha fazla ihtiyacı var. Sivil toplum kuruluşlarınca raporlanarak mı, yoksa bir başka yolla mı olur; bu gerçeğin kavranması ve gereğinin yapılması, her an daha önemli hale geliyor.

Sivil toplum örgütlerinde emek verenler, yerel basında halkın, yerel sorunların ve çözümlerin sesi olmaya çalışanlar; hepimiz biliyoruz.. Bugüne kadar Eskişehir’in sorunları ve çözüm beklentileri hakkında yazılanlar buradan Ankara’ya yol olur. Ama konuların bir kez daha milletvekilleri arasında işbirliği ve hizmet anlayışı içinde görüşülmesinden umutlu olmak istiyoruz.